Αχαρες Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις

December 24, 2015

Ταχύτερο δε γίνεται…

December 24, 2015

Σύμφωνο συμβίωσης μα όχι επιβίωσης

December 24, 2015

grafei_o_xristias_lndscp

Ως γνήσιος Ελληνάρας, νιώθω ότι προσβάλω την φυλή μου μην έχοντας άποψη επί παντός επιστητού. Ευτυχώς δεν είμαι οδηγός ταξί, γιατί θα κινδύνευα με αποπομπή από τους συναδέλφους μου για το συγκεκριμένο παράπτωμα. Ομολογώ, όμως, ότι για το θέμα του σύμφωνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, έχω πλήρη μεσάνυχτα.  Δεν έχω κατασταλάξει στο τι πρέπει να γίνει.

Σίγουρα, πρόκειται για πολύπλοκο θέμα. Οι σεξουαλικές προτιμήσεις του καθενός είναι αυστηρά προσωπικό θέμα. Δεν μπορεί να κρίνεται, να χλευάζεται ούτε να λογοδοτεί κανείς γι αυτές – εξαιρώντας την παιδεραστία προφανώς.

Η ψήφιση του συμφώνου, σίγουρα θα καλύψει ενδεχόμενα νομικά κενά στη σχέση των ομόφυλων ζευγαριών με το κράτος. Επιπρόσθετα, αποτελεί και μια έμμεση επίσημη προσπάθεια  ισότιμης ένταξής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι – κακά τα ψέματα, ο ρατσισμός μας θέτει την πλειοψηφία τους στο περιθώριο. Είναι και μια πρώτη αναγνώριση των αγώνων που έχουν δώσει οι κοινότητες τους για ίσα δικαιώματα. Οφείλουμε να τους σεβαστούμε, λοιπόν.

simfono2

Προς την αποδοχή του συμφώνου σε ωθούν  κι αυτοί που ξιφουλκούν εναντίον των ομοφυλόφιλων, όπως κάποιοι αυτόκλητοι εκπρόσωποι του θεού επί γης, καλώντας μας να τους φτύσουμε στο δρόμο. Θεωρούν, βλέπετε, αφύσικη την ομοφυλοφιλία αλλά φυσική την πλήρη αγαμία – αν την τηρούν όπως υποχρεούνται βέβαια… Σε αγαστή συνεργασία με τους εγχώριους ναζιστές – οι οποίοι βέβαια αποδεδειγμένα τηρούν την πλήρη αποχή απ το σεξ – αν και δεν υποχρεούνται. Πως μπορώ να συμπαραταχθώ με δαύτους; Φαντάζει μονόδρομος για κάθε άνθρωπο που απεχθάνεται το ρατσισμό και σέβεται τον συνάνθρωπό του,  η  αποδοχή του συμφώνου.

Από την άλλη,  δεν μπορώ να μην προβληματιστώ από το γενικότερο πολιτικοκοινωνικό κλίμα. Πόσο προοδευτικό είναι ένα σύστημα που απ’ όλα τα δικαιώματα του πολίτη, επιλέγει να σέβεται τον σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά όχι τα εργασιακά δικαιώματα, τις ίσες ευκαιρίες, το δικαίωμα στην υγεία κλπ.

Είναι ή όχι υποκριτικό να σου αναγνωρίζει το κράτος το δικαίωμα να επισημοποιείς νομικά τις προσωπικές σου επιλογές, αλλά να σου αρνείται να πάρεις αξιοπρεπή μισθό, ανθρώπινη σύνταξη . Ερωτεύσου όποιον θες, συμβίωσε με όποιον θες, μόνο κακομοίρη μου μην τολμήσεις να απαιτήσεις δουλειά με δικαιώματα, φάρμακα αν αρρωστήσεις, σύνταξη όταν γεράσεις. Εκεί είσαι εχθρός της ανάπτυξης… Πάρε σύμφωνο συμβίωσης για να μη ζητάς σύμφωνο επιβίωσης.

Σχίζουν τα ιμάτιά τους όλοι οι “προοδευτικοί” της χώρας – σε συνεργασία με τους γνωστούς ύποπτους κύκλους των opinion makers Πορτοσάλτε, Μπουτάρη, Καμίνη – για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, για την καύση των νεκρών κλπ. Τιμούν τους πεθαμένους, για να θάψουν τους ζωντανούς, που έλεγε κι ο Φλωράκης. Και να η προβολή των Γαβαλάδων, των Ψινάκιδων και των gay parade –  προφανώς χρησιμοποιούμενες ως βαλβίδα εκτόνωσης της συσσωρευόμενης λαϊκής οργής. Για τις απεργίες βέβαια και την φτωχοποίηση των Ελλήνων κουβέντα…

Επίσης, υπερπροβάλλεται απ’ το σύστημα το πρότυπο του πλούσιου καλοζωισμένου gay. Έχει γίνει το ιερό δισκοπότηρο του καπιταλισμού η μετάβαση στην ομοφυλοφιλία. Σύμφωνα με την lifestyle-ίστηκη κοσμοθεωρία, λοιπόν, τα επίπεδα επιτυχίας ξεκινάνε από το εύκολο – και πατώντας επί πτωμάτων αν χρειαστεί –  χρήμα, συνεχίζουν στο ασύδοτο σεξ με εκδιδόμενες μοντέλες, στην κόκα, τα χλιδάτα βράδια στη Μύκονο ακούγοντας Ρέμο – ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΦΤΑΝΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ –  τα ακριβά ρεβεγιόν στο εξωτερικό κλπ.

Στο τελικό στάδιο καπιταλιστικής «αγιοποίησης», ο υπερχορτασμένος «επιτυχημένος» το γυρίζει… Κι εκεί τερματίζει, στο απόγειο της ηδονής!

simfono3

Νομίζω πως όλα αυτά εντάσσονται σε μια γενικότερη προσπάθεια αποχαύνωσης και αποπροσανατολισμού του λαού από την διεκδίκηση των κρίσιμων δικαιωμάτων του. Στην μετατροπή του ανθρώπου σε κυνηγό της ασύδοτης απόλαυσης, χωρίς όρια, στην μετεξέλιξή του από πνευματικό ον σε party animal. Κοίτα την πάρτη σου, πέρνα καλά. Όλα δεκτά, αρκεί να μην αμφισβητείται η κατέχουσα την εξουσία τάξη.

Οι αξίες του καπιταλισμού θα μπορούσαν να συνοψίζονται στην φράση: “Όσα φάμε, όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο κώλος μας…”

Αυτονόητος κι ο προβληματισμός των γονέων για τα πρότυπα που δίνονται στα νέα παιδιά, όσο προωθείται ως μόδα ο Γαβαλοψινακισμός. Δεν είναι όμως οι σεξουαλικές επιλογές των προτύπων αυτών αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί. Ποιος γονιός θα είχε πρόβλημα, ας πούμε,  αν προβαλλόταν ως πρότυπο ο Μάνος Χατζιδάκις;
Οι ταξικές τους υπηρεσίες, το κενό ηθικό τους υπόβαθρο  και η πρεμούρα τους για αντιμετώπιση των αφεντικών στα τέσσερα είναι. Οι σεξουαλικές προτιμήσεις χρησιμοποιούνται ως  όχημα του συστήματος για να τρωθούν οι αντιστάσεις των ανθρώπων σε άλλα επίπεδα.

Θα συνεχίσω να σκέφτομαι μπας και καταλήξω…

Σας κούρασα μάλλον… Αν και επαναλαμβάνω δεν έχω τελικά άποψη για το τι πρέπει να γίνει, έφτασα να αρθρογραφώ επί του θέματος…

Μήπως να γίνω ταξιτζής τελικά;

symfono

2 comments

  1. Φίλε μου, σέβομαι τις απόψεις που αναφέρεις στο άρθρο σου αλλά θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν ακούγονταν κάποιες ενστάσεις μου στα όσα γράφεις: Το να θεωρείς ότι δίνεται αποπροσανατολιστικά πολλή έμφαση στο σύμφωνο συμβίωσης είναι σαν να μειώνεις τη σημασία του αφενός, και αφετέρου σαν να το θετεις σε μια σχέση αντιτιθέμενη με άλλα (επίσης εξαιρετικά σημαντικά) δικαιώματα, όπως τα εργασιακά κ.λπ. Έχω την αίσθηση (και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) πως θεωρείς εξ αρχής και εξ ορισμού πως είναι κατά κάποιο τρόπο αντιτιθέμενες οι δύο κατηγορίες δικαιωμάτων.
    Η δεύτερη ένστασή μου έχει να κάνει με την έμφαση που δίνεται στο άρθρο στον ιδιωτικό χαρακτήρα της σεξουαλικότητας. Αναφέρεις βέβαια ότι το σύμφωνο συμβίωσης ρυθμίζει ζητήματα νομικά, αλλά νομίζω δεν αποδίδεις τη δέουσα έμφαση στον πολιτικό χαρακτήρα της σεξουαλικότητας και ότι τον περνάς στα ‘ψιλά γράμματα’. Το ‘τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του’ είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι της σεξουαλικότητας. Η σεξουαλικότητα είναι κατά βάση ένα πολιτκό ζήτημα, κι αυτό γιατί σχετιζεται άμεσα με μια σειρά άλλες πτυχές της καθημερινής ζωής. Το να μπορείς να επισκεφθείς τον σύντροφό σου στη φυλακή. Το να μπορείς να πάρεις άδεια από τη δουλειά σου γιατί είναι στο νοσοκομείο. Το να δικαιούσαι να αναγνωρίσεις τα παιδιά που βιολογικά δεν σου ανήκουν αλλά που μεγαλώνεις από κοινού τα τελευταία δέκα χ΄ρονια με τον άλλον, δεν περιορίζονται σε προσωπικές επιλόγές σεξουαλικού χαρακτήρα. Στους ετεροφυλόφιλους η σεξουαλικότητα οδηγεί σε συγγενικές σχέσεις (μεταξύ συζύγων, γονέων και παιδιών, μεταξύ συγγενών εξ αγχιστείας, οι οποίες αναγνωρίζονται τόσο κοινωνικα (π.χ. είναι κάτι που θα κατανοήσουν στη δουλειά σου αν ζητήσεις άδεια) όσο και θεσμικά. Το να παραγνωρίζεται αυτό το κομμάτι της σεξουαλικότητας αποσιωπά ένα τεράστιο κομμάτι της.
    Με εκτίμηση. Μελίνα

  2. Φίλη Μελίνα

    Σε ευχαριστώ για το ευγενικό σχόλιό σου .

    Απαντώ:

    “θεωρείς εξ αρχής και εξ ορισμού πως είναι κατά κάποιο τρόπο αντιτιθέμενες οι δύο κατηγορίες δικαιωμάτων” ⇒ Όχι, δεν το θεωρώ. Απλά βλέπω πως υπερτονίζεται απ τους υπερασπιστές του συστήματος το ένα έναντι του άλλου. Κι αυτό προφανώς γίνεται εκ του πονηρού. Για να φανούν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανέξοδα, αυτοί που στον ίδιο που αναγνωρίζουν το δικαίωμα να συζεί με τον σύντροφό του, του αφαιρούν άλλα σημαντικότερα δικαιώματα.
    “δεν αποδίδεις τη δέουσα έμφαση στον πολιτικό χαρακτήρα της σεξουαλικότητας” ⇒ Εδώ θα διαφωνήσω. Δεν θεωρώ ότι έχει πολιτικό χαρακτήρα η σεξουαλικότητα. Είναι μια προσωπική επιλογή , καθόλα σεβαστή βέβαια αλλά μέχρι εκεί. Θα σε καλύψω παρακάτω, όμως.
    “Το να μπορείς να επισκεφθείς τον σύντροφό σου στη φυλακή. Το να μπορείς να πάρεις άδεια από τη δουλειά σου γιατί είναι στο νοσοκομείο. Το να δικαιούσαι να αναγνωρίσεις τα παιδιά που βιολογικά δεν σου ανήκουν αλλά που μεγαλώνεις από κοινού τα τελευταία δέκα χ΄ρονια με τον άλλον” ⇒ Αυτά ναι είναι θέματα πολιτικής και νομικής φύσης. Συμφωνώ ότι πρέπει να καλυφθούν ενδεχόμενα νομικά κενά που υπήρχαν (εύστοχα όσα αναφέρεις – για την υιοθεσία δεν το ανοίγω είναι τεράστιο θέμα). Θα μπορούσαν όμως να καλυφθούν και χωρίς σύμφωνο συμβίωσης, σωστά;

    Στην σοσιαλιστική κοινωνία που οραματίζομαι, πάντως, όλα αυτά είναι αποκομμένα απ τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τις συμβιώσεις, τους γάμους κλπ . Πχ το αν ένας άνθρωπος είναι ασφαλισμένος ή αν έχει πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη δεν πρέπει να εξαρτάται απ το αν είναι gay/straight/μόνος/παντρεμένος ή οτιδήποτε.

    Μπορώ τότε να συζητήσω ακόμα και την κατάργηση εντελώς του γάμου ως νομικής υπόστασης και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Για ποιό λόγο πρέπει να υφίσταται νομικά ο γάμος αν το κράτος έχει καλύψει όλα τα νομικά κενά; Αν εγγυάται την εργασία, την παιδεία, τις ίσες ευκαιρίες, την υγεία, την ασφάλεια σε όλους, ο γάμος χάνει την νομική του αξία. Μένει η προσωπική σχέση του ζευγαριού που – πατάει σε γερά συναισθηματικά θεμέλια – δεν έχει ανάγκη νομικής υπόστασης.

    Είναι τελικά πρόοδος η θέσπιση νέων νομικών μορφών “δέσμευσης” μεταξύ των ανθρώπων ή το αντίθετο; Μήπως πρόοδος θα ήταν η σταδιακή κατάργησή τους;

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.