Αυτοί που επιστρέφουν…

September 14, 2015

Και οι ήρωες χρειάζονται το χορηγό τους!

September 14, 2015

Πήρες μα κι έδωσες πνοή στην πιο θολή μου μνήμη…

September 14, 2015

(ευχαριστήριο)

 

grafei_i_kanenas_lndsc

Την Πέμπτη 10 και την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη, βρεθήκαμε ξανά κι ήμασταν μεταξύ μας.

«Δεν το πιστεύω πως θα τους δούμε ξανά», μου είπε η, θεωρητικά, άγνωστη κοπέλα δίπλα μου. Ήθελα να την αγκαλιάσω. Γνωριζόμασταν οι δυό μας πολύ καλά… Όλοι όσοι ήμασταν εκεί γνωριζόμασταν. Μεταξύ μας…

diafana-box

Η μπάντα εμφανίστηκε. Το μαγικό κουτί, που έμενε θαμμένο 7 χρόνια, άνοιξε κι από μέσα βγήκαν μελωδίες από την εποχή που ακόμα πιστεύαμε στη μαγεία. Θεέ μου τι μουσικοί!

Χειροκροτήματα. Έρχεται ο Ανεστόπουλος. Με άσπρο λουλουδάτο πουκάμισο.

diafana-krina

«Σας ευχαριστώ. Ζούμε όση ζωή θέλουμε να ζήσουμε. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ»

Ο Θάνος, ο Παντελής, ο Κυριάκος, ο Τάσος, ο Νίκος, κι ο Παναγιώτης κι ο Κώστας[i] , ο Αλκίνοος, ο Νίκος, ο Γιάννης, κι οι Last Drive, κι ο Καρθαίος, κι ο Blas de Otero κι ο Παύλος, κι η Κατερίνα, κι οι Cure κι οι Tindersticks, κι οι Beatles ακόμα, κι όλοι εμείς από κάτω, εμείς που στα 17 μας φορούσαμε μαύρα και γράφαμε στο βιβλίο του Οιδίποδα τους στίχους από «τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου», εμείς που χτυπιόμασταν στο «AN» και στο «Ρόδον», που τρέχαμε στις πλατείες και τα γήπεδα με λεωφορεία, ηλεκτρικό και ταξί -μετρό δεν υπήρχε- για να σας ακούσουμε και να «την ακούσουμε» [ii] , εμείς που μπορεί να μη σας πολυακούγαμε, αλλά οπωσδήποτε σας σεβόμασταν, εμείς που σας ακούγαμε αλλά δεν μπορέσαμε να σας δούμε ποτέ ζωντανά, ακόμα κι εμείς οι πιο πιτσιρικάδες, που σας μάθαμε πριν λίγα χρόνια και πόσο μα πόσο θέλαμε να σας δούμε, εμείς μαζί με εσάς[iii], είμαστε τα Διάφανα Κρίνα[iv].


[i] Τα ονόματα των Rolling Stones παίζει να μην τα θυμάμαι!
[ii] Όντως, μπορώ να πω πως την πρώτη φορά που είδα τα Κρίνα ζωντανά, ένιωσα αυτό που λένε «μαστουρώνω», μόνο και μόνο από αυτό που άκουγα και βίωνα εκείνη τη στιγμή. Άντε να βρεθείς σε τέτοια συναυλία σήμερα…
[iii] Ατυχώς –για τους ίδιους- την πρώτη μέρα είχαν έρθει και κάποιοι που προφανώς νόμιζαν πως επρόκειτο για συναυλία οικονομικής ενίσχυσης κάποιου αγωνιστή κρατούμενου. Παρά το «αριστερό» της κατάστασης, δεν επήλθε διάσπαση. Ήταν γιορτή κι όχι διαδήλωση. Στις αληθινές γιορτές ενυπάρχει κι η διαδήλωση, θα μου πεις. Ίσως γι αυτό μπερδεύτηκαν. Και καλή λευτεριά βεβαίως βεβαίως.
[iv] Παράγραφος όχι τυχαία «ισοκρατική», δηλ. χωρίς τελείες.

kseres

Και βάλαμε και ήπιαμε όλοι μαζί και μεθύσαμε και χορέψαμε και τραγουδήσαμε και φωνάξαμε κι ανοίξαμε τα χείλη μέχρι να τα σκίσουμε, να χωρέσει όση περισσότερη ζωή, δημιουργία, αγάπη, από αυτή που πλημμύρησε το Γκάζι αυτά τα δύο βράδια (φυσικά πήγα και τα δύο). Και χειροκροτήσαμε, πολύ. Πόσο μα πόσο χειροκρότημα! Σα να ήταν το ένα χέρι η καρδιά, το άλλο ψυχή. Για σένα Θάνο, που ήθελες να μας αγκαλιάσεις όλους (να μου συγχωράς τον ενικό, αλλά τόσες φορές που κάπνισες τα τσιγάρα που άναβα, το δικαιούμαι – κι ας καπνίζω ακόμα).

giorti

Και για όλους εσάς που μαζευτήκατε ξανά και μας ξαναμαζέψατε για να γιορτάσουμε παρέα, να μετρηθούμε, να δούμε ότι είμαστε πολλοί και να συνεχίσουμε με τα πόδια πιο δυνατά στο έδαφος και το κεφάλι πιο ψηλά από τα αστέρια να τραγουδάμε μαύρα τραγούδια. Μαύρα, όχι γιατί είναι για κηδεία (όπως πολλάκις έχουν χαρακτηριστεί από όσους δε θέλησαν να τα ακούσουν), αλλά γιατί πηγάζουν κατευθείαν από το πηγάδι των συναισθημάτων, με όσο πόνο και χαρά έχει εκεί μέσα -και το συναίσθημα είναι τόπος άτοπος, παράτοπος και κοινωνικά αμαυρωμένος . Το μαύρο ποτέ δεν φανερώθηκε πιο λευκό. Η αγάπη νίκησε, η Ζωή νίκησε και με τον ήλιο και με τη βροχή της. Κι αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί. Κάθαρσις!

end_diafanakrina

Καθώς έκλεινε η πρώτη βραδιά με τον «Τελευταίο Σταθμό», σε ένα άκρως κατανυκτικό-«μεθεκτικό» κλίμα, ακούω δυο φίλους δίπλα μου:

– Έκλαψες ρε; (Αδελφούλα;- θα μπορούσε να έχει προσθέσει με βάση το ύφος του, αν και ομολογουμένως ήταν τρυφερή η διάθεσή του)

– Ναι .(παύση) Μεταξύ μας!

 

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή

είναι ήλιος και μαζί βροχή

κι ούτε για μια αιωνιότητα

δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

 

Ευχαριστούμε!

                                                                                               Με βαθειά υπόκλιση και τρανή αγάπη

                                                                                                                               Η Κανένας

1 comment

  1. Ήμουν κι εγώ εκεί, τη δεύτερη μέρα και μπορώ να πω πως ταυτίστηκα απόλυτα με το άρθρο!

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.