Where is my mind, άγιε παντοδύναμέ μου;

September 2, 2015

Ραντεβου το Σεπτεμβρη

September 2, 2015

Λευτεριά στους ερωτευμένους πιγκουϊνους

September 2, 2015

είδη, φυλές, ταμπέλες (παραλίας)

grafei_i_kanenas_lndsc

Αγαπητέ -από σπόντα ή πεποίθηση-
αναγνώστη,
Πρώτα απ’ όλα, είτε αυτά τα λόγια σε βρίσκουν στο τελείωμα, είτε στο μέσο, είτε σε κάποιο άλλο σημείο εντός κι εκτός των διακοπών σου, είτε δε διακοπεύεις ποτέ, είτε βρίσκεσαι σε μόνιμες διακοπές ειτέ, είτε, είτε…, να σου πω, πως οι λέξεις που ακολουθούν δεν έχουν να κάνουν ουσιαστικά με διακοπές, ωστόσο θα ταυτιστείς αν είσαι λάτρης του ελεύθερου κάμπινγκ.
Γιατί εγώ είμαι¹. Καθώς λοιπόν έκανα ελεύθερο σε κάποια παραλία, ένα απόγευμα, εκεί, ανάμεσα στη θάλασσα και την τέντα μου -κι όχι τη σκηνή μου, καθ’ ότι η κοινότητα της Τριχιανούσας² φέτος απαγόρευσε τις σκηνές στην παραλία (!)-, παρατηρούσα τους τριγύρω καμπίστες και στοχαζόμουν την εξέλιξη τους είδους μέσα στα χρόνια- πόσο αληθές το «αργία μήτηρ πάσης κακίας». Φάνηκαν λοιπόν να διαμορφώνονται στη συνείδησή μου κάποιες κυριαρχικές κατηγορίες ελεύθερου καμπίστα και είπα να τις μοιραστώ μαζί σου, όχι γιατί είναι καμιά σπουδαία σκέψη, απλά, έτσι, για να γελάσουμε λίγο αδελφέ!

1 εδώ οφείλω να καταστήσω σαφές, αν το κείμενο αυτό πέσει στα χέρια κάποιου νομοταγούς εκπροσώπου της -πρώτη φορά- αρίστερής μας κυβέρνησης, πως είναι προϊόν μυθοπλασίας!
2 νησί των Μικροκαμωμένων Άρκτων του Ικάριου Πελάγους, στο οποίο βρέθηκα με σκηνή στο πρόσφατο παρελθόν μου – είδες μυθοπλασία;!!-  και το οποίο χρόνια φιλοξενεί και ζει από αυτού του είδους τον τουρισμό –μη γελιόμαστε, τουρίστες είμαστε κι εμείς!

Και ιδού:

#1

 

papua-tent

Παπουα -Νέα Γουινέα. Ο καμπίστας αυτός ξεχωρίζει στην παραλία τόσο από  την στάνταρ αφυδατωμένη και σε χρώματα Αφρικής επιδερμίδα του, όσο κι από την αξύριστη τρίχα μήκους πουλόβερ στο πρόσωπο ή τα πόδια. Η πλούσια καρνταρόμπα των διακοπών του, διαθέτει μόνο ένα παρεό, το οποίο χρησιμεύει επίσης για πετσέτα, χαρτοπετσέτα , ψάθα, τραπεζομάντιλο, βραδινό ταγιέρ, εσώρουχο, τέντα, τσάντα,  φουλάρι, ντεκόρ.


#2

 

kavatza

Παραλιάρχης. Δε θα πω τίποτα περισσότερο για το μίασμα των παραλιών, που καβατζώνει όλη την παραλία για την εναλλακτική και ελευθεριακή του πάρτη. Έκλασε ο Κρισναμούτρι κι ο Βολταίρος και βγήκες εσύ! Ντροπή σου εγκάθετε του συστήματος με στολή μπακ –σακ!³

3 Συγχώρα μου τον εκνευρισμό αναγνώστη, ήμουν και στον ΟΑΕΔ σήμερα κι έχω μαζέψει.

#3

pasok

Πασοκατζής καμπίστας. Δεν έχει να κάνει με πρόθεση ψήφου. Είναι το είδος ελεύθερου κατασκηνωτή, που γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση στο Ελλάντα κατά την φιλελεύθερη κι εντελώς σοσιαλιστική δεκαετία του ‘80. Σύμφωνα λοιπόν με τα ιδεώδη της εποχής που τον ανέδειξε, παίρνει μαζί του μόνο τα απαραίτητα. Δηλαδή το σόι του, ηχητική εγκατάσταση, 3D ψυγείο, τάμπλετ, μαγιονέζα, υαλουρονικό οξύ κτλ Τον καταλαβαίνεις από την αγριοφωνάρα του, τη μουσική του κουλτούρα -που σου κοινοποιεί στη διαπασών- και φυσικά τις ατελείωτες γόπες (στην καλύτερη περίπτωση) που, αφήνει πίσω του.


#4

newby

Νεούδι ή Καμπίστας της Νέας Εποχής. Πρόκειται για πιο πρόσφατο είδος και αποτελείται ως επί το πλείστον από νεότερα ηλικιακά άτομα αλλά και γηραιότερους κατασκηνωτές, που είχαν εκ φύσεως το κουσούρι. Είναι τα συμπαθέστατα κατά τ’ άλλα τυπάκια, που, όπως έρχονται σε μια παραλία, έτσι φεύγουν. Με την παρέα τους, τις δικές τους προμήθειες, τις δικές τους συζητήσεις, τα δικά τους αυτοσχέδια παραλιακά πάρτυ. Περνάνε πολύ καλά μεταξύ τους. Αυτό του κάμπινγκ που λέμε έστω «καλημέρα» στο γείτονά μας, δεν υπάρχει στη νοοτροπία τους, αφού δε χρειάζεται. Είναι αυτοοργανωμένοι, αυτάρκεις και…. ε… και περνάνε πολύ καλά!
Κατηγορίες, υποκατηγορίες, ζώδια, καταγωγή, θρησκεία και λοιπές ταμπέλες. Κέφι να ‘χεις, ροπή, εκπαίδευση, και μπορείς να ταμπελοποιείς τους ανθρώπους ες αεί. Και ες αεί να τους κρατάς μακριά. Θύματα του «διαίρει και βασίλευε» όλοι, μην το ψάχνεις. Και πάνω απ’ όλα ταμπελοποιείς εαυτόν.

«Είμαι μοναχικός τύπος, κοινωνικός, είμαι σε αυτήν τη φάση τώρα, μου αρέσει αυτό μόνο, δεν πάω σε τέτοια μέρη…. Κι έτσι απλά, επειδή είμαι αυτός που είμαι, κι εσύ είσαι σίγουρα κάτι άλλο, άντε γ@@@@ου – κι εσύ κι ο γρύλλος σου- Δίδυμε, Καλαματιανέ, Χοντρέ, Μπουρναζιώτη , Διχαλοφόρε!». Κι επειδή η επανάσταση παραμένει πάντα το βασικό ζητούμενο, ανοίγω εδώ μια παρένθεση για ένα ακόμα πετυχημένο συμπέρασμα: Πλάκα πλάκα η μόνη ιστορικά πετυχημένη επανάσταση είναι αυτή του δίχαλου. Της σαγιονάρας. Κλείνει η παρένθεση κι επιστρέφουμε στο θέμα. Ποιο ήταν αλήθεια;
Το θέμα φίλε μου είναι πως έτσι κι αλλιώς όλες οι κατηγορίες παραλίας προσεχώς θα εξαλειφθούν,  αφού εξαλείφονται  οι παραλίες. Ιδιωτικοποιήσεις, ξενοδοχοποιήσεις, κυνήγι, πρόστιμα, συμφέροντα, ιδιοκτησία. Είναι παράνομο το ελεύθερο κάμπινγκ. Νόμιμο είναι μονάχα ό,τι πληρώνεις γι αυτό. (Α ρε Γερμανέ Βαγγέλη, υποψιάζομαι πως σε λίγο θα τραγουδάμε το  «Άσε τον παλιόκοσμο να σκούζει σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν. Εμείς με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι θα κάνουμε το γύρο τον νησιών» σαν πράξη αντίστασης!). Παράνομο είναι να μου απαγορεύει κάποιος να αράζω στη θάλασσα, την άμμο, το βότσαλο, τα αλμυρίκια, τους κέδρους, τα βράχια, την παραλία. Να κοιμάμαι, να ξυπνάω, να ζω μέσα στη φύση, που ανήκει σε όλους!

Με εκτίμηση, θάλασσα, ιδρώτα και δάκρυα,
Η Κανένας


 

 

Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.