Μια Honda όνειρο!

April 2, 2015

Πέδιλα με τη δική σου φαντασία!

April 2, 2015

Τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω

April 2, 2015

grafei_ο_christos_papΠοτέ δεν ήμουν μεγάλος θαυμαστής τους. Τα ακούσματά μου… φυσούσαν κόντρα και πορεύονταν σε διαφορετικά μονοπάτια. Το πλέον εμπορικό -στο δικό μου το κεφάλι- κομμάτι τους, «Άκου μάνα», φάνταζε στις φτωχές μου γνώσεις ως η ναυαρχίδα του μουσικού τους στόλου. Τόσο άσχετος για μία ανατρεπτική ελληνική μπάντα, που επιλέγοντας κατά κύριο λόγο πολιτικό στίχο δημιούργησε 15 άλμπουμ στην 23ετή της πορεία. Μία πορεία, που πλέον μετρά αντίστροφα για τους τίτλους τέλους όπως ενημέρωσε ο εκ των ιδρυτών B.D. Foxmoor ή κατά κόσμον Μιχάλης Μυτακίδης. Οι Active Member λοιπόν, με την μορφή που φτάνουν στον τερματισμό τους, βάζουν τελεία σε μία μεγάλη μουσικοκοινωνικοπολιτική διαδρομή και την ίδια ώρα ολοκληρώνεται ένας κύκλος ζωής για πολλούς(-ές) στην ηλικία 30-40 ετών, που από παιδιά, έφηβοι(-ες) έγιναν άνδρες και γυναίκες με την συντροφιά τους.

Μολονότι τα μουσικά μου ερεθίσματα διαφοροποιήθηκαν από του μακρινού 1992, παρά μόνο κάπου «συναντήθηκαν» με τους Active Member. Κυρίως περιστασιακή ήταν η παρέα τους, αλλά αρκετή για να αντιληφθώ την τέχνη του μυαλού τους. Με τους όποιους εχθρούς και φίλους της hip hop ή της low bap μουσικής στην προκειμένη περίπτωση, οφείλω να τους βγάλω το καπέλο. Τόσο για την επιτυχία που γνώρισαν τολμώντας να βουτήξουν σε μία άγνωστη μουσική λίμνη για τα ελληνικά δεδομένα, όσο και για τα μηνύματα, που επιχείρησαν να στείλουν καυτηριάζοντας πρόσωπα και καταστάσεις. Τον βαθμό επιρροής τους δεν τον γνωρίζω, ούτε καν της ειλικρίνειάς τους, αλλά αφήνουν ως παρακαταθήκη μία βαριά και μαχητική κληρονομιά επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο. Αναμφίβολα όχι αυτόν που υποδεικνύει το σύστημα με οποιαδήποτε μορφή του.


tiallo


Σε κάθε περίπτωση, το σημείωμα αυτό δεν επιδιώκει την αποθέωση των Active Member. Οι μυημένοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα τα πεπραγμένα και την ιστορία τους, αλλά είναι αλήθεια πως πολλά κομμάτια τους με άγγιξαν και ταρακούνησαν τη βολή μου. Στη δική μου ψυχοσύνθεση πάντως ένα εξελίχθηκε σε… ύμνο. «Πες μου τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω». Μέσα σε λίγα λεπτά μελωδικού δυναμισμού και οργής περικλείεται το κυριότερο συναίσθημα, στο οποίο βρίσκουν εξήγηση τα μεγαλύτερα δεινά του μάταιου κόσμου μας. Ο φόβος παρακινεί τους δυνατούς και τους αδύνατους. Ο φόβος για το άγνωστο, για το διαφορετικό και φυσικά για τον ίδιο μας τον εαυτό. Για ένα τρομαγμένο «εγώ», που άλλοτε οδηγεί στην αυτοκαταστροφή και άλλοτε στο γκρέμισμα του… απέναντι μέσω του ρατσισμού και της κοινωνικής φτώχειας, που επιβάλλονται για να διατηρούνται οι «ισορροπίες».

Η βία, ο φασισμός και η αδικία είναι πρακτικές, που δεν τις ανακαλύψαμε σήμερα. Είναι διαχρονικά προβλήματα. Με την υποκρισία όμως, που διακατέχει τους περισσότερους από εμάς, άλλους λιγότερο και άλλος περισσότερο, δεν θα εξαλειφθούν ποτέ. Λύση υπάρχει; Αν ναι, μάλλον είναι ουτοπική υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Ό,τι ελπιδοφόρο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτομάτως παρουσιάζεται ως εχθρικό και ο φόβος έχει τον τρόπο να το ξεριζώσει. Η παραδοχή της ήττας όμως φαντάζει ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα κι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Έκφραση κλισέ, αλλά έννοια , που αποτελεί τη γενεσιουργό δύναμη της παρακίνησης και ενδέχεται να σε κρατήσει υγιή σ’ ένα δηλητηριασμένο περιβάλλον. Όσο είναι εφικτό. Εν τέλει, αυτός είναι ο κόσμος μας, αυτόν «πολέμησαν» οι Active Member από την δική τους σκοπιά και σ’ αυτόν παλεύουμε καθημερινά για να σταθούμε όρθιοι. Ο καθένας από το μετερίζι του…

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=hTyIRCEHhbI&w=650&h=315]

Leave a comment