Άκου γιόκα μου και προσγειώσου ανώμαλα στην πραγματικότητα

January 4, 2016

Eλεγχος κάθε συσκευής με τη σκέψη μέχρι το 2045

January 4, 2016

Οι γιορτές της Κρινιώς στην μεγάλη πόλη

January 4, 2016

(Ά μέρος)

grafei_o_gorillas_lndscp

Τόσες και τόσες φορές θα έχετε διαβάσει φίλοι μου καλοί, τις αναφορές μου στην Κρίνιω και πολλάκις ερωτήματα θα σας έχουν δημιουργηθεί, γύρω από την σχέση μου μαζί της. Δεν ήρθε όμως η ώρα ακόμη για να αποσαφηνίσω κάτι. Απλώς αφεθείτε να ακούσετε την φετινή ιστορία μου μαζί της και να ταξιδέψετε στον μαγικό κόσμο των συναισθημάτων γιατί την ιστορία δεν θα σας την διηγηθώ όπως έγινε αλλά όπως την βίωσα. Εξάλλου ο κόσμος μας περιτριγυρίζετε από πολλές μικρές υποκειμενικές αλήθειες και η πραγματικότητα είναι μια έννοια σχετική.

Φέτος λοιπόν τις γιορτές η Κρίνιω θα ερχόταν να με επισκεφθεί. Νομίζω εδώ ήρθε η ώρα να κάνω ένα flashback για να σας πω, πως γνώρισα την Κρίνιω. Την γνώρισα φέτος σε ένα απομακρυσμένο νησάκι από αυτά που πας, αράζεις μόνος, εσύ, ο ήλιος και η θάλασσα, απαλλαγμένος από τα πρότυπα που έχεις υιοθετήσει στην πόλη. Είχα βάλει κάπου εκεί την σεζλόνγκ μου σε μια μαργαριταρένια παραλία με θάλασσα κρυσταλλική και άλλοτε πλατσούριζα ολημερίς και άλλοτε έκανα ηλιοθεραπεία. Τότε ένα πρωινό, άγρια χαράματα πριν ανατείλει καν ο ήλιος, με είχε πάρει από ώρα ο ύπνος, ακούω μες στα αυτιά μου ένα καμπανάκι. Λέω εντάξει δεν είναι κάτι ονειρεύομαι, αλλά αυτό συνέχιζε να μου τρυπάει και να μου ροκανίζει σιγά σιγά τα μελίγγια και να ταράσσει τον όμορφο, νιρβανικό μου ύπνο. Τότε σηκώνομαι με ένα πήδο, όλο τσαντίλα, έτοιμος να γαμωσταυρίσω αυτόν που μου βάραγε τις καμπάνες του μες στα μούτρα μου και τότε την είδα.

krinio_big_city

Έχετε δει την περίφημη σκηνή φίλοι μου καλοί από το Baywatch όπου η Πάμελα Άντερσον τρέχει στην παραλία με το κόκκινο ολόσωμο μαγιό της, καθώς τα δίδυμα μπαλκόνια της σουλατσάρουν εφιαλτικά, πάνω κάτω, σαν το shock drop του αλλού Fun Park! E, η Κρίνιω μου, καμία σχέση. Για αυτό μου άρεσε άλλωστε. Καθόταν λίγο πιο πέρα ανέμελη, γλυκιά και ντροπαλή και μάσαγε πράα τα αγριόχορτα που φυτρώνουν στα βράχια, δίπλα στην πηγή που έφτανε μέχρι την παραλία. Ε, ναι λοιπόν ήταν έρ.. χμ ξέρετε με την πρώτη ματιά. Για να μην τα πολυλογώ, δεν θα σας πω τι έγινε στο νησί με λεπτομέρειες αλλά ότι είχαμε δώσει ραντεβού για φέτος τις γιορτές. Θα ερχόταν να με βρει. Οπότε περίμενα πως και πως τον ερχομό της. Επιτέλους θα έβρισκα και θα έβλεπα τον καλοκαιρινό μου έρωτα, την αγριοκατσικούλα μου, Κρίνιω.

Ξέρετε φίλοι μου καλοί, οι εποχές είναι άγριες και δύσκολες κι ακόμη και για εμάς τους ουρακοτάγκους, ο έρως είναι ύψιστης σημασίας ώστε να μας περιλούσει με την μαγεία του και να μας κάνει να ξεχάσουμε την σκληρή πραγματικότητα. Γιατί, τι είναι η ζωή μας άλλωστε, παρά μια αλληλουχία από ψευδαισθήσεις που μας κάνουν να προχωράμε. Η Κρίνιω λοιπόν μου είχε στείλει γράμμα, γιατί γαμώ το φελέκι μου εκεί στην βραχονησίδα δεν έχουν διαδίκτυο ώστε να είχαμε μια πιο άμεση επαφή τόσο καιρό. Επίσης να ξέρετε η Κρίνιω είναι εναλλακτική τύπισσα, οκ ίσως λίγο άβγαλτη και από επαρχία αλλά εμένα μ’ αρέσει. Μην ακούσω κανέναν να την πει βλαχούλα θα τον… Τέλος πάντων, στο γράμμα μου είπε ότι θα έφτανε στον Πειραιά.

krinio_big_city2

Έτσι και έγινε. Έφτασα πρωί στις έξι στον Πειραιά, την ώρα που μπαρκάρισε το πλοίο. Περίμενα με ανυπομονησία την Κρίνιω να κατέβει αλλά δεν κατέβαινε. Πφ, ξεχάστηκα έπρεπε εγώ να ανέβω για να παραλάβω το «δέμα». Ήταν σε ένα κιβώτιο μέσα όπου και την έβγαλα. Χάρηκε αμέσως που με είδε. Έτρεξα και την αγκάλιασα. Ένας μούτσος με κοίταγε παράξενα και κούναγε το χέρι πάνω κάτω σε σχήμα γροθιάς. Δεν με ένοιαξε όμως. Είχε έρθει, αυτό είχε σημασία. Της φόρεσα ένα λουρί στο λαιμό αφού της εξήγησα ότι θα ήταν καλύτερο για όλους μας και την έβαλα στο ταξί που περίμενε (τελικά το αμάξι το είχα στο συνεργείο) αφού του είχα εξηγήσει ότι θα του έδινα χοντρό πουρμπουάρ. Με άφησε στην πολυκατοικία που μένω, προχώρησα γρήγορα με την Κρίνιω να την τραβάω από το λουρί και να ακούγεται το καμπανάκι της να χτυπάει ρυθμικά. Την έχωσα γρήγορα στο ασανσέρ και πάτησα τον έκτο. Επιτέλους φτάσαμε. Άνοιξα το δώμα που κατοικώ και μπήκαμε μέσα.

Ναι μένω σε ένα δώμα. Μια γκαρσονιέρα κοντά στο κέντρο με μια τεράστια ταράτσα. Εκεί είναι και η σεζλόνγκ μου. Κάθε πρωί κάθομαι και φαντάζομαι κοιτώντας τον ουρανό ότι βλέπω θάλασσα αντί για την απέραντη Τσιμεντούπολη. Ήμουν πια μαζί με την Κρίνιω δεν ήθελα τίποτα άλλο, δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο. Την είχα ποθήσει τόσο πολύ. Περιττό να σας πω ότι η Κρίνιω ήταν φοβισμένη, μαγεμένη και παραξενεμένη όλη την διάρκειά του ταξιδιού της. Ειδικά μέσα από το ταξί κοίταγε με γουρλωμένα μάτια την κοσμοσυρροή, το κυκλοφοριακό χάος, τις μεγάλες πολυκατοικίες και δεν έβγαζε άχνα.

Την ρώτησαν αν θέλει να κάνει μπάνιο και μου είπε ότι λίγο νεράκι ήθελε μόνο να βραχεί. Δεν ήθελε την μπανιέρα οπότε της έβγαλα το λάστιχο στην ταράτσα για να την βρέξω. Ήθελε κρύο νερό, της λέω θα παγώσεις, μου λέει είμαι αλλιώς μαθημένη. Αφού βράχηκε της έδωσα μια μεγάλη πετσέτα και πάλι δεν ήθελε. Την ρώτησα αν πεινάει. Βλέπετε ήμουν προετοιμασμένος, είχα πάει από χθες λαϊκή και είχα πάρει κάθε χορτάρι, λαχανίδα, βλίτα, λαχανικά και φρούτα που μπορεί να ποθήσει μια κατσίκα. Μου είπε ότι προτιμούσε πρώτα να κοιμηθεί λιγάκι. Της είχα ετοιμάσει το διπλό κρεβάτι αφού εγώ είμαι μαθημένος να κοιμάμαι στην σεζλόνγκ μου. Μα προτιμούσε έξω γιατί δεν μπορούσε να κλειστεί σε ένα μαντρί. Έτσι ήταν μαθημένη. Της έστρωσα δυο υπνόσακους δίπλα στην σεζλόνγκ και έπεσε γρήγορα για ύπνο. Αποκοιμήθηκε γρήγορα και έμεινα εγώ εκεί απλώς σαν χάνος να την κοιτάζω.

krinio_big_city3

Όταν ξύπνησε η Κρίνιω, ήδη το φεγγάρι είχε πάρει την θέση του σαν προβολέας από πάνω μας. Όρμησε στα σπανάκια και στα βλίτα, δεν άφησε τίποτα και είμαι σίγουρος ότι την άκουσα να ρεύεται αλλά από διακριτικότητα έκανα πως δεν άκουσα. Αφού έφαγε θέλησε να τρέξει πάνω στα κομψά της πόδια γύρω γύρω την ταράτσα για να χωνέψει. Άρχισε να τρέχει και να βελάζει μαζί. Αυτό το βέλασμα ανασήκωσε κάθε τρίχα του κορμιού μου και σαν ουρακοτάγκος που είμαι έχω πολλές. Δεν άντεξα, ρίχνω και έγω ένα πήδο και βγαίνω έξω από τα κάγκελα, αρχίζω μες στην νύχτα να χοροπηδάω από ταράτσα σε ταράτσα, από κάγκελο σε τέντα λες και ήμουν στην πατρίδα μου στην άγρια ζούγκλα και πιανόμουν από τα δέντρα. Έτσι εμείς οι ουρακοτάγκοι δείχνουμε εξάλλου τον ανδρισμό μας για να μας θαυμάσει το θηλυκό. Και όσο βέλαζε τόσο πιο γρήγορα πήδαγα από την ταράτσα της μιας πολυκατοικίας στην άλλη καθώς με έλουζε το φεγγάρι μέχρι που προσγειώθηκα σε μια κεραία από πάνω της. Θα έχετε δει φίλοι μου καλοί το περίφημο ανάποδο φιλί του spiderman. Κάπως έτσι και εγώ κρατώντας με τα πόδια δυνατά την κεραία σαν μονόζυγο έσκυψα από πάνω της και την φίλησα. Και αυτό το φιλί έσβησε το πάγο της αναμονής όλων αυτών των μηνών.

Έφτασε η ώρα για βόλτα. Ήθελε τόσο πολύ να δει την Αθήνα από κοντά. Τότε έπρεπε να της εξηγήσω. Δεν γινόταν να βγούμε όπως ήταν μαθημένη.

  • Δεν γίνεται εσύ μια κατσίκα να κυκλοφορήσεις στο κέντρο της Αθήνας ανάμεσα στους ανθρώπους, ελλοχεύουν πολλοί κίνδυνοι, της είπα.
  • Μην με ξαναπείς κατσίκα. Είμαι αγριοκατσίκα, είπε προσβεβλημένη.
  • Έστω. Αλλά και πάλι να βγεις δεν γίνεται.
  • Τι εννοείς πως θα κυκλοφορήσω να δω την Αθήνα;

krinio_big_city4

Ήταν τόσο αθώα. Τότε της εξήγησα πως θα το κάνει με τον τρόπο που το κάνω εγώ. Φοράω την ανθρώπινη στολή μου. Όταν είναι να συναναστραφώ με ανθρώπους βάζω μια από τις στολές που με κάνουν να μοιάζω όμοιός τους. Έπειτα της έδειξα την ντουλάπα μου. Εκεί είχα πολλές στολές κόπιας του ανθρώπινου εαυτού μου. Με μια από αυτές σήμερα το πρωί την είχα παραλάβει. Η Κρινιώ το ήξερε όμως αυτό. Ήταν η πρώτη που με είχε δει να κοιμάμαι ως ουρακοτάγκος, τότε στο νησί που πήδηξα ενστικτωδώς ξεχνώντας να φορέσω την στολή μου, τότε που χτύπαγε το καμπανάκι και που με είδε όπως ήμουν και έτσι με ερωτεύτηκε.

Έπειτα λοιπόν, της έδειξα τις δικές της στολές που είχα φροντίσει να προμηθευτώ και εκείνο το βράδυ τις έμαθα όλα τα κόλπα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και όσο της εξηγούσα και της μάθαινα τόσο μεγάλωνε ο πόθος μου να πλαγιάσω μαζί της. Μα αυτή ήταν τόσο διψασμένη να βγει να δει τον κόσμο αν και εμένα εκείνη την στιγμή φάνταζε η αγκαλιά της ο κόσμος όλος.

Αφού ντύθηκε ανθρώπινα, την πήρα από το χέρι της πια και βγήκαμε έξω… να ανακαλύψουμε μαζί τον κόσμο.

Συνεχίζεται…

 

Ο Ουρακοτάγκος της διπλανής Σεζλόνγκ  

Leave a comment