Αεροπλάνο… εδάφους

June 12, 2015

Ρεαλιστική… σοκολάτα

June 12, 2015

Η Άριελ… υπό το πρίσμα της επιστήμης

June 12, 2015

grafei_i_bikiΘυμάστε την Άριελ; Τη μικρή τσαχπίνα κοκκινομάλλα γοργόνα της Disney;

Ζούσε, λέει, στα βάθη του ωκεανού, στην Atlantica, και ερωτεύθηκε τον πρίγκηπα Eric, τον μορφονιό. H Disney μας έδωσε μια αξιολάτρευτη εικόνα και όλοι, μικροί-μεγάλοι, συγκινηθήκαμε με την ιστορία της.

Όμως, πώς θα ήταν στην πραγματικότητα, αν… υπήρχε;
Η ειδικός υδρόβιας εξέλιξης, Joseph Shaw, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα στη Σχολή Δημόσιας και Περιβαλλοντικής Πολιτικής,  σε συνεργασία με την εικονογράφο Monique Steele του BuzzFeed, μας δίνουν την «πραγματική» της εικόνα, ανάλογα με τα διαφορετικά θαλάσσια περιβάλλοντα στα οποία μπορεί να ζούσε.

Αν ζούσε σε κοραλλιογενείς υφάλους, θα ήταν μικροσκοπική και με πολύχρωμα μοτίβα στην ουρά -ως αποτέλεσμα μιμητισμού- για να καμουφλάρεται ανάμεσα στα κοράλλια. Και λόγω του μικρού βάθους, των κρυστάλλινων και ηλιόλουστών νερών του περιβάλλοντός της, θα είχε καταπληκτική όραση.

ariel1

Στην ανοιχτή θάλασσα θα ήταν κομψή και λεία και θα ταξίδευε πάντα σε ομάδες ομοίων της. Θα ήταν γρήγορη, με εξελιγμένες ικανότητες επικοινωνίας και με ωραία φωνή για να είναι πάντα σε επαφή με το κοπάδι της, στην απεραντοσύνη του ωκεανού. Θα είχε πιο σκούρο χρώμα στη ράχη και τα πλευρά και πιο ανοιχτό στην κοιλιά, σε ασαφή διακοσμητικά μοτίβα, ώστε ο εντοπισμός της από τα αρπακτικά να γίνεται πιο δύσκολος. Θα μπορούσε να επιταχύνει με ταχύτητα προς τα βάθη σε περίπτωση κυνηγιού. Κάτι σαν σαρδέλα, δηλαδή.


ariel2

Στα νερά της Αρκτικής, θα ήταν στρουμπουλή από το λίπος που θα την κρατούσε ζεστή και χλωμή λόγω του μειωμένου φυσικού φωτισμού, όπως μια φάλαινα beluga. Θα ήταν πιο αργή, γιατί ο μεταβολισμός είναι πολύ αργός σ’ αυτές τις συνθήκες. Η χλωμάδα θα την βοηθούσε να κρύβεται από τα αρπακτικά, αφού θα χάνονταν χρωματικά ανάμεσα στα παγόβουνα.

ariel3

Σας κράτησα το θρίλερ για το τέλος!
Στα αχανή βάθη του ωκεανού, εκεί που δεν φτάνουν οι ακτίνες του ήλιου και όπου τα μάτια δεν θα ήταν πλέον αναγκαία, θα είχε αναπτύξει όργανα που θα ενίσχυαν την αίσθηση της αφής, κάτι σαν κεραίες. Αντιθέτως, η βιοφωταύγεια (όπως οι πυγολαμπίδες) και μπόλικα μυτερά δόντια θα της ήταν απαραίτητα. Και τότε, κάθε άλλο παρά γλυκούλα θα τη βρίσκατε και σίγουρα δεν θα την αναζητούσατε στις εξερευνιτικές βουτιές σας στο βυθό!

ariel4

 

 

Leave a comment